ای کاش در آن زمان که میرفتی از غربت انتظار می پرسیدی
|
اینــــــــَم یه حکایت...!
سالها پيش مرد فروشنده اي كه از شهر بيرون رفته بود ، پس از بازگشت متوجه شد كه در غياب او خانه و فروشگاه اش آتش گرفته و سوخته و بدين ترتيب تمام دارايي خود را از دست داده بود ، اما او چه كرد. لبخند زد و چشمانش را به سوي آسمان گرفت و گفت: خدايا ! مي خواهي كه اكنون چه كنم ؟ روز بعد لوحي را بر ويرانه هاي خانه و فروشگاهش آويخت كه روي آن نوشته بود:
|
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1385ساعت 14:44 توسط شیوا
|
|
||
| درباره | ||
|
کي شود در ندبه هاي جمعه پيدايت کنم گوشه اي تنها نشينم تا تماشايت کنم مي نويسم روي هر گل نام زيباي تو را تا که شايد اين شب جمعه ملاقاتت کنم هر سحربايادتودرگريه ام ميخوانمت تا به کي از سوز دل ناله ز هجرانت دهم چشمهاي خسته ام بارد ز هجرانت عزيز انقدر بارم ز ديده تا که پيدايت کنم هردم ازنوميدي شمارم عقده هاي خويشرا تا به کي از پشت در اهسته نجوايت کنم بي قرارم مهديا از بهر ديدار رخت تا به کي از مادرت زهرا تمنايت کنم؟؟؟ |
||
|
صفحه نخست
|
||
| لوگوی غربت | ||
|
| ||
| روز مره | ||
|
| ||
| نوشته هاي پيشين | ||
|
مهر 1385
|
||
| لوگوي دوستان | ||
|
| ||
| آمار وبلاگ | ||
|
تعداد بازديد ها :
|
||
| طراح قالب | ||
|
|
||
